Filmin Öne Çıkan Yönleri
Christopher Nolan'ın bu hırslı projesi, sinemada bilim kurguyu hem teorik fizik temeline oturtmaya hem de aile draması olarak inşa etmeye çalışıyor — ve büyük ölçüde başarıyor. Kip Thorne'un (Nobel ödüllü teorik fizikçi) bilimsel danışmanlığında oluşturulan kara delik görselleştirmesi (Gargantua), gerçek bilim insanlarının makalelerine bile katkıda bulundu. Nolan'ın IMAX 70mm çekimleri sinemada izlenmesi gereken nadir filmlerden birini ortaya koyuyor.
Hans Zimmer'ın org ağırlıklı film müziği, klasik uzay filmlerinin senfonik kalıbını kırarak filme manevi bir dokunuş getiriyor. Matthew McConaughey'in Cooper karakterindeki baba-kız sahnesi (video kayıtlarını izlerken ağladığı sahne) sinema tarihinin en duygusal anlarından. Filmin bilimsel olarak en tartışmalı kısmı (5. boyut, tesseract) bile sembolik anlamda işliyor: aşk, zaman ve yerçekimi gibi fizik ötesi bir kuvvet olarak konumlandırılıyor.
Kimler İzlemeli?
Bilim kurgu severler, hard sci-fi'a meraklı olanlar, uzay filmlerine ilgili herkes. Aile teması da güçlü olduğundan dram seyircilerine de hitap eder. 2001: A Space Odyssey (1968) ve Contact (1997) sevenler için zorunlu. Hızlı tempo arayanlar için değil — film 2 saat 49 dakika ve sabırlı bir kurguya sahip.
Benzer Filmlerden Farkı
2001: A Space Odyssey'nin (1968) modern devamı niteliğinde. Solaris (1972) ile aynı temayı paylaşıyor: yıldızlararası yolculukta insanlığın kendisiyle yüzleşmesi. Gravity (2013) görsel ihtişamla yarışıyor ama Yıldızlararası daha derin bir hikaye anlatıyor.
Editör Notu
Bu film için İHTİYAÇ duyacağınız üç şey: büyük ekran, iyi ses sistemi ve telefonunuzun kapalı olması. Bilim kurgu kalıplarını bilenler için bile yeni bir şey sunuyor — özellikle final sahnesindeki çözüm, ilk izlemede şok edici, ikinci izlemede çok daha duygusal.
