Filmin Öne Çıkan Yönleri
Damien Chazelle'in 29 yaşında çektiği bu ikinci uzun metrajı, müzik üzerine yapılmış en yoğun filmlerden biri. Yetenekli genç davulcu Andrew (Miles Teller) ile acımasız müzik öğretmeni Fletcher (J.K. Simmons) arasındaki güç mücadelesi, mükemmellik ile insanlık arasındaki gerilim üzerine bir manifesto.
J.K. Simmons'un Fletcher performansı En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Oscar'ını kazandı — ve fazlasıyla hak etti. Bu, "büyük usta" arketipinin korkutucu versiyonu. Sharone Meir'in görüntü yönetmenliği, davul sahnelerinde sweat ve kanı estetik bir gerçeklikle yansıtıyor. Justin Hurwitz'in (Chazelle'in lise arkadaşı) caz odaklı film müziği, filmin temposu kadar önemli.
Kimler İzlemeli?
Müzik severler, mentor-öğrenci ilişkisi üzerine düşünmek isteyenler, performans baskısı temasına ilgi duyanlar. La La Land (2016) hayranları için Chazelle'in kökü görmek için bir başlangıç. "İyi öğretmek" ile "zalimlik" arasındaki çizgiyi sorgulayan bir film — herkesin saygı duyduğu bir final değil.
Benzer Filmlerden Farkı
La La Land (2016) Chazelle'in tonsal devamı sayılabilir — ama Whiplash çok daha karanlık. Black Swan (2010) ile aynı "mükemmellik için ödenen bedel" temasını paylaşıyor.
Editör Notu
Final sahnesi — 9 dakikalık davul performansı — sinema tarihinin en yoğun finallerinden biri. Andrew'un gözünde Fletcher'a olan tepkisi, film boyunca süren tüm sorunun çözümü değil; aksine, daha karmaşık bir hale gelişi. İzledikten sonra düşünmek için zaman ayırın.
